Γκόλφω (2013)

 Γκόλφω του Νίκου Καραθάνου (2013)

Τα ειδύλλια του Θεοκρίτου εμπνέουν τον Βιργίλιο να γράψεις τα Βουκολικά ξεκινώντας μια παράδοση που κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Ο Σπυρίδωνας Περεσιάδης γράφει τη ‘’Γκόλφω’’ έργο που μεταφέρετε το 2013 στον Εθνικό Θέατρο. Ο σκηνοθέτης Νίκος Καραθάνος αναφέρει σε συνέντευξη του

 

‘’Όταν ο Περεσιάδης αναφέρεται στη φύση, στα βουνά, στους λόγγους, στα νερά, είναι σαν να εκφράζει την ψυχολογική κατάσταση κάθε ήρωα. Οι αλλαγές του καιρού γίνονται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων, αντανακλούν τη διάθεσή τους.’’

 

Έτσι, στήνεται ένα σκηνικό από υπερμεγέθη πουφ τα οποία μεταμορφώνονται σε βουνά, κάμπους, λαγκάδια. Κατασκευάζεται ένα εύπλαστο τοπίο που αναδιαμορφώνεται συνεχώς από τους ηθοποιούς, συνομιλεί με τους ίδιους τους ήρωες και συμπάσχει στα πάθη τους όπως συντροφεύει και παρηγορεί η φύση στην βουκολική ποίηση.

Στο αρχικό κείμενο του συγγραφέα προστίθεται ένα κομμάτι γραμμένο από τη Λένα Κιτσοπούλου.

https://www.youtube.com/watch?v=uemnYX9o8lw&list=RDuemnYX9o8lw&start_radio=1

[....] Η αγάπη χόρτο δεν είναι για να βγει 
με τόση ευκολία, 
είναι δεντρί βαθύρριζο μα θες για να το βγάλεις 
πριχού μονάχο μαραθεί σ’ οργώνει τη καρδιά σου,
βγαίνει μαζί με τη καρδιά.

Ειν’ η αγάπη βάτος,
που αν τύχει και μπλεχτείς μέσα στις αγκαθιές του
δε ξεμπερδεύεις εύκολα,
θα φύγεις λαβωμένος.

Είναι η αγάπη θάλασσα,
που γλυκοκυματίζει,
κι αν τύχει τα γαλάζια της νερά σε ξεγελάσουν
τις ομορφιές της λιμπιστείς κι απλώσεις τα πανιά σου,
δεν είναι μάνα βολετό πίσω για να γυρίσεις
κι αν σε βοηθήσουν οι καιροί με κίνδυνο μεγάλο
στην άλλη άκρια θε να βγεις αλλιώτικα εχάθης.

Είναι η αγάπη φονικό
που ζωντανό σ’ αφήνει.

Είναι η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου
μα κάθε μέρα καρτερείς μη και γυρίσει πίσω.

Είναι η αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις
μ’ από τη γη τα πόδια σου δε λεν να ξεκολλήσουν.

Είναι η αγάπη χείμαρρος
χυμά και σε συντρίβει.

Αγάπη είναι ν’ αγαπάς όποια πληγή σου ανοίγει.

Αγάπη είναι η  η μοναξιά που πρέπει στον καθένα.
Αγάπη είναι να κοιτάς τη πόρτα ολοένα.
Αγάπη... ειναι να μιλάς στα φύλλα και στα δέντρα,
στις πέτρες, στα τριαντάφυλλα,
στους τοιχους,
στα ταβάνια.